please visit my new site at : http://silent-rebel.net/blog/

It’s a waste of time when you think it’s a waste of time.

แน่นอนว่าในยุคนี้คงมีน้อยคนที่จะไปหาสมุดมาเขียนระบายความในใจ ในเมื่ออินเตอร์เน็ตอยู่ใกล้แค่เอื้อม สิ่งที่ต้องทำก็แค่โยนความไม่สบายใจในโลกความเป็นจริงทิ้งลงไปในโลกเสมือนซะ

แต่ในวันหนึ่งที่โลกเสมือนใบนั้นถูกพัฒนาขึ้นมาจนแทบจะเทียบเท่ากับโลกแห่งความเป็นจริง

เสมือนซะจนสร้างปัญหาได้เหมือนโลกจริง

แล้วเราจะไประบายกันที่ไหน

ได้เฟอร์นิเจอร์ชิ้นหลักๆ มาครบแล้ว เอาไว้จัดให้ทุกอย่างเข้าทีเข้าทางแล้วจะถ่ายทั้งห้องมาลงอีกที

จากการที่ถูกพร่ำสอน (และดุด่า) โดยทั้งอาจารย์และรุ่นพี่ที่ทำงาน ทำให้หลักการข้อนี้แทบจะกลายเป็นภาพโฮโลแกรมลอยเด่นขึ้นมาตรงหน้าเสมอในเวลาทำงาน

แต่ดูเหมือนเพราะช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยจนเครื่องฉายพัง หรือหมอกลงจัดจนบดบังทัศนวิสัยก็ไม่ทราบ ทำให้ผมทำพลาดไป

เรื่องมีอยู่ว่าผมได้รับมอบหมายให้พัฒนาซอฟต์แวร์ที่ใช้ในการรับส่งไฟล์ระหว่างสาขากับสำนักงานใหญ่ ซึ่งก็ไม่มีอะไรยากเพราะเป็นสิ่งที่ทำกันมานานจนมี Best Practice อยู่แล้ว จนมาถึงช่วงทดสอบก่อนนำไปใช้จริงถึงได้เกิดปัญหาขึ้น เนื่องจากในขั้นตอนการทดสอบว่าถ้าระบบเครือข่ายมีปัญหาส่งไฟล์ไม่ได้ ซอฟต์แวร์จะยังสามารถทำงานได้ตามปกติหรือไม่นั้น ทุกครั้งที่ส่งไฟล์ไม่สำเร็จตัวซอฟต์แวร์จะไม่ยอมปิดตัวเอง ซึ่งถ้าปล่อยไว้นานเข้าทรัพยากรของเครื่องคงโดนรับประทานไปหมดอย่างแน่นอน

หลังจากนั่งตรวจหาจุดที่น่าจะเกิดข้อผิดพลาดแล้ว จุดที่น่าสงสัยที่สุดคงไม่พ้นส่วนที่คอยดักจับข้อผิดพลาดในกรณีที่ไม่สามารถทำการส่งไฟล์ได้ แต่หลังจากดูแล้วก็ไม่มีอะไรผิดปกติ จนได้เข้าไปดูส่วนที่ทำการส่งไฟล์ว่ามีอะไรแตกต่างกับกรณีที่ส่งไฟล์ไม่ได้นั่นแหละถึงได้เจอต้อตอของปัญหา

ในโมดูลส่วนที่ทำการส่งไฟล์นั้นสิ่งที่ต่างออกไปคือมีการปิด  FileStream หลังจากทำการส่งไฟล์เสร็จแล้ว ซึ่งเจ้า FileStream นี้จะถูกเปิดก่อนส่งเข้าไปยังโมดูลส่งไฟล์ และควรจะถูกปิดนอกโมดูลส่งไฟล์เช่นกัน เพื่อให้โมดูลนั้นทำหน้าที่ส่งไฟล์เพียงอย่างเดียว การทำหน้าที่เหลื่อล้ำกันเช่นนี้ทำให้เกิดความผิดพลาด เมื่อผมต้องพัฒนาส่วนที่รองรับในกรณีที่ส่งไฟล์ไม่ได้หลังจากพัฒนาส่วนที่ส่งไฟล์เสร็จแล้วโดยทิ้งห่างเป็นช่วงเวลาค่อนข้างนาน เนื่องจากต้องไปทำงานที่ด่วนมากกว่า

หลังจากย้ายการปิด FileStream มาอยู่ด้านนอกโมดูลส่งไฟล์ ปัญหาทุกอย่างก็หายไป

I do not aim with my hand;
He who aims with his hand has forgotten the face of his father.
I aim with my eye.

I do not shoot with my hand;
He who shoots with his hand has forgotten the face of his father.
I shoot with my mind.

I do not kill with my gun;
He who kills with his gun has forgotten the face of his father.
I kill with my heart.

from The Dark Tower III : The Waste Land

ในนิยายเรื่อง หอคอยทมิฬ หรือ The Dark Tower ของ Stephen King จะมีคนอยู่กลุ่มหนึ่งที่เรียกตัวเองว่า “มือปืน” ซึ่งคนกลุ่มนี้จะมีความชำนาญในการใช้อาวุธปืนสูงมาก (ฉบับภาษาอังกฤษใช้คำว่า gunslinger) ส่วนเก่งขนาดไหน ถ้าใครมีเพื่อนที่เล่นเกมส์แนว Counter-Strike เก่งๆ แบบลากเม้าส์ผ่านก็ยิงโดนหัวแล้วจะนึกภาพออกทันที

แน่นอนว่าการที่จะมีฝีมือขนาดนั้นต้องแลกมาด้วยการฝึกฝนที่แสนจะหนักและโหดร้าย โดยเหล่ามือปืนทั้งหลายจะถูกพร่ำสอน (และตะคอกใส่) ด้วยบทเรียนเดียวกันซึ่งก็คือข้อความที่เขียนไว้ข้างบน และถ้าอ่านเรื่องนี้ไปจะเข้าใจว่ามันหมายถึง “กระบี่อยู่ที่ใจ” นั่นเอง เพราะถ้ามัวแต่ช้าพะวงอยู่กับเรื่องปืนละก็โดนเก็บก่อนแน่นอน (สำหรับคนที่ไม่เคยอ่าน มือปืนเรื่องนี้สู้กับพ่อมดปีศาจนะครับ ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป ซึ่งเป็นจุดที่ทำให้ผมสนใจตั้งแต่ยังไม่ได้อ่านเรื่องย่อด้วยซ้ำ) ฉะนั้นจึงต้องฝึกจน มือเล็งไปตามที่ตามองโดยอัตโนมัติ และไกลั่นไวเท่าใจสั่ง เพียงเท่านี้แค่คิดจะสังหารอะไรเป้าหมายก็ตายตั้งแต่กระแสประสาทเริ่มวิ่งแล้ว

ในชีวิตจริงเราอาจจะไม่ต้องฝึกให้ได้ขนาดนั้น แค่ระลึกได้อยู่เสมอว่าไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม “ใจ” เราเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดที่จะกำหนดเป้าหมายของเรา อย่าให้ “กระบี่” มาตัดสินแทนได้เด็ดขาด

เขียนไว้เตือนใจตัวเองซะหน่อย ช่วงนี้ยึดติดกับ “กระบี่” มากไปนิดนึง

1,234 th tweet

just 11,111 more tweets to reach 12,345 !!

จากคำถามตะกี้เลยได้ประเด็นไปคิดต่อว่า ถ้า Coldplay เกิดเป็นวงหน้าใหม่ที่ยังไม่มีใครรู้จัก หรือตา Joe ก็เป็นโยดาคอยแต่สอนลูกศิษย์อยู่ที่ดาวอังคาร ผลจะออกมาเป็นยังไง … ก็ไม่ต้องคิดมากให้ปวดหัว กรณีแรกคนส่วนใหญ่ก็จะประนามว่าไอ้วงนี้ลอกชัวร์ ส่วนกรณีหลัง Coldplay ก็จะพ้นข้อสงสัยอย่างสบายๆ วงดังๆ อย่างชั้นจะไปลอกงานศิลปินโนเนมทำไม

แต่นั่นเป็นเพียงแค่ความนึกคิดของเราๆ ที่ถูกชื่อเสียงของคนที่เรามองนำทางให้คิดกันไปเท่านั้น หาใช่ความจริงไม่

ถ้าเกิด Coldplay จงใจลอก หรือ Joe ตั้งใจจะเผา (หรือโดนวานมาอีกที) ชื่อ Coldplay ทิ้งก่อนงานประกาศรางวัลจริงๆ ใครจะไปรู้ได้ นอกจากเจ้าตัว

เราจะเชื่อได้แค่ไหนว่าคนที่ดีมานาน จะไม่ทำเรื่องอะไรแย่ๆ

เราจะเชื่อได้แค่ไหนว่าคนที่ดีมานาน จะไม่เพิ่งโกงกินชาติ

เราจะเชื่อได้แค่ไหนว่าคนที่ดีมานาน จะไม่หักหลังประเทศที่เขา (ดูเหมือนจะ) รัก

เราเชื่อได้แค่ไหน ?

มันขึ้นอยู่ที่่ว่า “ความสุข” นั้นคืออะไรต่างหาก เช่น

เอาเงินไปบริจาคบ้านเด็กพิการซ้ำซ้อนแล้วรู้สึกสบายใจ แสดงว่าความสุขคือการให้

เอาเงินมาซื้อ iPhone ให้ตัวเองใช้แล้วรู้สึกดี แสดงว่าความสุขคือการได้รับ

แต่

การลงทุนใดๆ ย่อมมีผลกำไรในระยะยาว ฉะนั้นมาลองดูว่าสองกรณีข้างบนจะมีอะไรเกิดขึ้นต่อไป

หลังจากบริจาคแล้วไม่มีอะไรต้องกังวล กลับบ้านไปเล่าให้คนในครอบครัวฟัง ทุกคนก็พลอยได้รับความสุขตามไปด้วย

หลังจากซื้อ iPhone แล้ว ระหว่างทางกลับบ้านก็กล้าๆ กลัวๆ จะเอาออกมาใช้เลยดีมั้ย คนจะหมั่นไส้หรือเปล่า หันหลังไปดูมีใครเดินตามมาจะขโมยมั้ย เอ๋ ถ้าไม่ติดกันรอยจะไปไรมากหรือเปล่า

จะเห็นว่าอย่างหลังแทนที่จะมีกำไรเป็นความสุขกลับกลายเป็นขาดทุนด้วยความทุกข์แทน

ฉะนั้นคำว่า เงินซื้อความสุขไม่ได้ ควรเปลี่ยนเป็น การลงทุนซื้อความสุขด้วยเงินมีความเสี่ยง แทนน่าจะดีกว่านะ